خبر انتشار کتاب “ایران و چین از نگاه ایران‌شناسان چین”

تدریس فارسی در چین سابقه ۷۰ ساله داردگروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه پکن از حدود هفتاد سال پیش تاکنون، چراغ زبان و ادبیات فارسی و فرهنگ گرانسنگ ایرانی را در سرزمین دیرین چین، روشن نگه داشته است.
به گزارش روابط عمومی سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، به گفته نعمت‌الله ایران‌زاده، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در چین، گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکدۀ زبان‌های خارجی دانشگاه پکن در سال‌های ۱۹۹۲‌، ۱۹۹۷، ۲۰۰۲، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ پنج کنفرانس علمی و پربهای ایران‌شناسی برگزار کرده است.
وی در این باره می‌افزاید: کنفرانس‌های اول تا سوم به همت و تلاش ارزشمند و ستودنی زنده یاد پرفسور یه یی‌لیانگ و کنفرانس‌های چهارم و پنجم نیز با درایت و مدیریت سرکار خانم پرفسور وانگ یی‌دان سامان یافته است.
ایران‌زاده تأکید می‌کند: در سال‌های پیش، مجموعۀ مقالات این کنفرانس‌ها به زبان چینی و چکیدۀ مقالات نیز به زبان انگلیسی در چین منتشر شده است و پژوهشگران ایرانی و ایران‌شناسان جهان، از این تحقیقات دانشورانه و آموزنده، اطلاع چندانی نداشتند. بنابراین، در سال ۱۴۰۳، رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در چین بر آن شد تا با همکاری مرکز پژوهش‌های فرهنگ ایران دانشگاه پکن، چکیدۀ مقالات و برخی از مقاله‌های مهم این رویداد علمی و فرهنگی را به زبان فارسی، ترجمه و به پژوهشگران ارجمند ایرانی و ایران‌شناسان جهان تقدیم کند؛ تا از این پژوهش‌های پربار دانشگاهی این سال‌ها در چین آگاه شوند و از آن‌ها بهرۀ کافی و وافی ببرند.
رایزن فرهنگی کشورمان در چین اظهار می‌کند: بر آن شدیم تا کتاب «ایران و چین از نگاه ایران‌شناسان چین» که ترجمه چکیده و برگزیده مقالات پنج کنفرانس ایران‌شناسی دانشگاه پکن است را چاپ کنیم. این کتاب هم‌اکنون مجوز چاپ گرفته و به زودی در مؤسسه فرهنگی، هنری و انتشارات بین‌المللی الهدی منتشر می‌شود.
وی در این باره می‌گوید: بهادر باقری، استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی و استاد مدعو دانشگاه پکن، ترجمۀ بخش اول (چکیدۀ مقالات از انگلیسی به فارسی) و ویرایش علمی کل کتاب و خانم‌ها «گوان یوان» و «ما شیا ین»، ترجمۀ مقالات این کنفرانس‌ها از چینی به فارسی را بر عهده داشته‌اند و کورش سلیمان نصر، ویرایش فنی و نمونه‌خوانی اثر را برعهده داشته‌اند.
وی ابراز امیدواری کرد این کار علمی، ادبی و فرهنگی، با استقبال و عنایت پژوهشگران روبه‌رو شود و زمینه‌ساز همکاری، همفکری و همدلی روزافزون فرزانگان در جهان باشد.